Ghasel 286

دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش
وز شما پنهان نشاید کرد سر می‌فروش

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع
سخت می‌گردد جهان بر مردمان سخت‌کوش

وان گهم در داد جامی کز فروغش بر فلک
زهره در رقص آمد و بربط زنان می‌گفت نوش

با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام
نی گرت زخمی رسد، آیی چو چنگ اندر خروش

تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی
گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

گوش کن پند ای پسر وز بهر دنیا غم مخور
گفتمت چون در حدیثی، گر توانی داشت هوش

در حریم عشق نتوان زد دم از گفت و شنید
زان که آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش

بر بساط نکته‌دانان خودفروشی شرط نیست
یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل، یا خموش

ساقیا می ده که رندی‌های حافظ فهم کرد
آصف صاحب‌قران جرم‌بخش عیب‌پوش

Gestern Nacht sagte mir im Verborgenen ein scharfsinniger Kenner,
«und euch darf man das Geheimnis des Weinhändlers nicht verbergen»:

Er sprach: «Nimm die Dinge leicht, denn es liegt in der Natur der Welt,
dass sie hart wird gegen Menschen, die sich hart mühen.»

Und dann reichte er mir einen Becher, von dessen Glanz am Himmel
Venus zu tanzen begann und, die Laute schlagend, rief: «Trink!»

Bring bei blutendem Herzen eine lachende Lippe wie der Becher;
brich nicht, wenn dich ein Schlag trifft, in Lärm aus wie die Harfe.

Solange du kein Vertrauter wirst, hörst du hinter diesem Vorhang kein Geheimnis;
das Ohr des Uneingeweihten ist kein Ort für die Botschaft des Engels.

Höre auf Rat, mein Sohn, und gräme dich nicht um die Welt;
ich habe dir ein Wort wie eine Perle gesagt, wenn du es im Sinn behalten kannst.

Im Heiligtum der Liebe kann man kein Wort vom Reden und Hören hauchen,
denn dort müssen alle Glieder Auge und Ohr sein.

Auf dem Teppich der Feinsinnigen ist Selbstdarstellung nicht der Brauch;
sprich entweder mit Wissen, kluger Mann, oder schweig.

Schenke, gib Wein, denn das Rendtum des Hafis hat
der Wesir verstanden, der Herr der Glückskonjunktion, der Vergehen vergibt und Fehler zudeckt.