Ghasel 287

ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
دلم از عشوهٔ شیرین شکرخای تو خوش

همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطیف
همچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش

شیوه و ناز تو شیرین، خط و خال تو ملیح
چشم و ابروی تو زیبا، قد و بالای تو خوش

هم گلستان خیالم ز تو پر نقش و نگار
هم مشام دلم از زلف سمن سای تو خوش

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار
کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

شکر چشم تو چه گویم؟ که بدان بیماری
می‌کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش

در بیابان طلب گر چه ز هر سو خطری‌ست
می‌رود حافظ بی‌دل به تولای تو خوش

O du, dessen ganze Gestalt gefällt und an dem alles lieblich ist,
mein Herz ist froh über dein süßes, zuckersüßes Kokettieren.

Wie ein frisches Rosenblatt ist dein Wesen zart;
wie die Zypresse auf der Wiese des Paradieses bist du von Kopf bis Fuß lieblich.

Deine Art und dein Stolz sind süß, dein Flaum und dein Mal anmutig;
dein Auge und deine Braue sind schön, dein Wuchs und deine Gestalt lieblich.

Der Rosengarten meiner Vorstellung ist durch dich voller Bilder und Zeichnungen,
und der Geruchssinn meines Herzens ist froh über deine jasminduftende Locke.

Auf dem Weg der Liebe, wo man die Flut der Heimsuchung nicht durchqueren kann,
habe ich meinen Sinn mit dem Verlangen nach dir froh gemacht.

Wie soll ich deinem Auge danken, das bei all seiner Mattigkeit
meinen Schmerz durch dein schönes Gesicht angenehm macht?

In der Wüste des Suchens geht, obwohl von allen Seiten Gefahr droht,
der herzverlorene Hafis froh in Ergebenheit zu dir.