Ghazal 287

ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
دلم از عشوهٔ شیرین شکرخای تو خوش

همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطیف
همچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش

شیوه و ناز تو شیرین، خط و خال تو ملیح
چشم و ابروی تو زیبا، قد و بالای تو خوش

هم گلستان خیالم ز تو پر نقش و نگار
هم مشام دلم از زلف سمن سای تو خوش

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار
کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

شکر چشم تو چه گویم؟ که بدان بیماری
می‌کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش

در بیابان طلب گر چه ز هر سو خطری‌ست
می‌رود حافظ بی‌دل به تولای تو خوش

Ô toi dont toute la forme plaît et dont chaque trait est charmant,
mon cœur est heureux de tes douces coquetteries au goût de sucre.

Comme un pétale de rose fraîche, ton être est délicat ;
comme le cyprès de la prairie du paradis, tu es charmant de la tête aux pieds.

Tes manières et ta fierté sont douces, ton duvet et ton grain de beauté gracieux ;
ton œil et ton sourcil sont beaux, ta taille et ta stature charmantes.

La roseraie de mon imagination est par toi pleine d'images et de dessins,
et l'odorat de mon cœur est réjoui par ta chevelure au parfum de jasmin.

Sur le chemin de l'amour, où l'on ne passe pas le torrent de l'épreuve,
j'ai rendu mon esprit heureux par le désir de toi.

Comment remercier ton œil, qui, avec toute sa langueur,
rend ma douleur douce grâce à ton beau visage ?

Dans le désert de la quête, bien qu'il y ait danger de tous côtés,
Hafez sans cœur va joyeux dans son attachement à toi.