Ghasel 289

مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش

دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزی
بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش

من همان به که از او نیک نگه دارم دل
که بد و نیک ندیده‌ست و ندارد نگهش

بوی شیر از لب همچون شکرش می‌آید
گرچه خون می‌چکد از شیوهٔ چشم سیهش

چارده ساله بتی چابک شیرین دارم
که به جان حلقه به گوش است مه چاردهش

از پی آن گل نورسته دل ما یارب
خود کجا شد که ندیدیم در این چند گهش؟

یار دلدار من ار قلب بدین سان شکند
ببرد زود به جانداری خود پادشهش

جان به شکرانه کنم صرف گر آن دانهٔ در
صدف سینهٔ حافظ بود آرامگهش

Seine mondgleiche Wange ist der Sammelplatz von Schönheit und Anmut,
doch Liebe und Treue hat er nicht: O Gott, gib sie ihm.

Mein Herzensräuber ist ein schönes Kind, und eines Tages wird er mich im Spiel
elend töten, und nach dem Gesetz trifft ihn keine Schuld.

Es ist besser, ich hüte mein Herz gut vor ihm,
denn er hat weder Schlechtes noch Gutes gesehen und wird es nicht behüten.

Von seiner zuckergleichen Lippe kommt noch der Geruch von Milch,
obwohl von der Art seines schwarzen Auges Blut tropft.

Ich habe einen vierzehnjährigen Abgott, flink und süß,
dem der Mond der vierzehnten Nacht von Herzen mit dem Ring im Ohr dient.

Jener eben erblühten Rose nach, o Herr, wohin ist unser Herz gegangen,
dass wir es all die Zeit nicht gesehen haben?

Wenn mein Herzensfreund auf diese Weise das Zentrum bricht,
nimmt ihn der König bald in seine eigene Leibwache.

Ich gäbe zum Dank mein Leben hin, wenn jene einzige Perle
die Muschel von Hafis' Brust zur Ruhestätte hätte.