Gazal 289

مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش

دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزی
بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش

من همان به که از او نیک نگه دارم دل
که بد و نیک ندیده‌ست و ندارد نگهش

بوی شیر از لب همچون شکرش می‌آید
گرچه خون می‌چکد از شیوهٔ چشم سیهش

چارده ساله بتی چابک شیرین دارم
که به جان حلقه به گوش است مه چاردهش

از پی آن گل نورسته دل ما یارب
خود کجا شد که ندیدیم در این چند گهش؟

یار دلدار من ار قلب بدین سان شکند
ببرد زود به جانداری خود پادشهش

جان به شکرانه کنم صرف گر آن دانهٔ در
صدف سینهٔ حافظ بود آرامگهش

Su mejilla, como la luna, es reunión de hermosura y gracia,
pero no tiene cariño ni fidelidad: Dios mío, dáselos.

Quien me robó el corazón es hermoso y niño, y un día, jugando,
me matará miserablemente, y según la Ley no tendrá pecado.

Más vale que guarde bien de él mi corazón,
que no ha visto ni mal ni bien, y no lo cuidará.

De su labio, que es como azúcar, viene aún olor a leche,
aunque gotea sangre de las maneras de su ojo negro.

Tengo un ídolo de catorce años, ágil y dulce,
a quien la luna de la noche catorce sirve de alma con el aro en la oreja.

Tras aquella rosa recién abierta, Señor, nuestro corazón,
¿adónde se fue, que no lo hemos visto en todo este tiempo?

Si mi amigo, dueño de mi corazón, sigue rompiendo así el centro,
el rey lo tomará pronto para su propia guardia.

Daría mi vida en acción de gracias si aquella perla única
tuviera por lugar de reposo la concha del pecho de Hafez.