Ghasel 293

بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع
شمع خاور فکند بر همه اطراف شعاع

برکشد آینه از جیب افق چرخ و در آن
بنماید رخ گیتی به هزاران انواع

در زوایای طربخانهٔ جمشید فلک
ارغنون ساز کند زهره به آهنگ سماع

چنگ در غلغله آید که کجا شد منکر؟
جام در قهقهه آید که کجا شد مناع؟

وضع دوران بنگر ساغر عشرت بر گیر
که به هر حالتی این است بهین اوضاع

طرهٔ شاهد دنیی همه بند است و فریب
عارفان بر سر این رشته نجویند نزاع

عمر خسرو طلب ار نفع جهان می‌خواهی
که وجودیست عطابخش کریم نفاع

مظهر لطف ازل، روشنی چشم امل
جامع علم و عمل جان جهان، شاه شجاع

Am Morgen, wenn aus dem Gemach im Palast der Schöpfung
die Kerze des Ostens ihre Strahlen nach allen Seiten wirft,

Zieht die Sphäre einen Spiegel aus der Tasche des Horizonts und zeigt darin
das Gesicht der Welt auf tausenderlei Arten.

In den Winkeln des Lusthauses des Dschamschid des Himmels
stimmt Venus die Orgel auf die Weise des Reigens.

Die Harfe bricht in Lärm aus: «Wohin ist der Leugner?»
Der Becher bricht in Gelächter aus: «Wohin ist der Verbieter?»

Sieh die Lage der Zeit an und nimm den Becher der Freude,
denn in jeder Lage ist dies das beste Verhalten.

Die Locke der Schönen dieser Welt ist ganz Fessel und Trug;
die Erkennenden suchen um diesen Faden keinen Streit.

Erbitte dem König ein langes Leben, wenn du das Wohl der Welt willst,
denn er ist ein Wesen, das Gaben schenkt, großmütig und nützlich:

Erscheinung der ewigen Güte, Licht im Auge der Hoffnung,
Vereiniger von Wissen und Tat, Seele der Welt, Schah Schodscha.