Ghazal 296

طالع اگر مدد دهد، دامنش آورم به کف
گر بکشم زهی طرب، ور بکشد زهی شرف

طرف کرم ز کس نبست، این دل پر امید من
گر چه سخن همی برد، قصهٔ من به هر طرف

از خم ابروی توام، هیچ گشایشی نشد
وه که در این خیال کج، عمر عزیز شد تلف

ابروی دوست کی شود، دست‌کش خیال من؟
کس نزده‌ست از این کمان، تیر مراد بر هدف

چند به ناز پرورم، مهر بتان سنگ‌دل
یاد پدر نمی‌کنند، این پسران ناخلف

من به خیال زاهدی، گوشه‌نشین و طرفه آنک
مغبچه‌ای ز هر طرف، می‌زندم به چنگ و دف

بی‌خبرند زاهدان، نقش بخوان و لاتقل
مست ریاست، محتسب، باده بده و لاتخف

صوفی شهر بین که چون، لقمهٔ شبهه می‌خورد
پاردمش دراز باد، آن حیوان خوش علف

حافظ اگر قدم زنی، در ره خاندان به صدق
بدرقهٔ رهت شود، همت شحنهٔ نجف

Si mon étoile me prête secours, je saisirai le pan de sa robe ;
si je l'attire à moi, quelle joie ! et s'il me tue, quel honneur !

Mon cœur plein d'espoir n'a reçu de générosité de personne,
bien que la rumeur porte mon histoire de tous côtés.

De la courbe de ton sourcil ne m'est venue aucune ouverture ;
hélas, dans cette chimère tordue ma chère vie s'est perdue.

Quand le sourcil de l'ami sera-t-il tendu par la main de ma chimère ?
Nul n'a touché de cet arc la cible du désir.

Jusqu'à quand choyer l'amour des idoles au cœur de pierre ?
Ces fils indignes ne se souviennent pas de leur père.

Me croyant ascète, je me tiens dans un coin, et le curieux est
que de tous côtés un jeune mage m'assaille de harpe et de tambourin.

Les ascètes ne savent rien : lis le signe et ne dis rien.
Le censeur est ivre d'hypocrisie : donne du vin et ne crains pas.

Vois le soufi de la ville, comme il mange la bouchée douteuse ;
longue soit sa croupière, à cette bête bien nourrie !

Hafez, si tu marches avec sincérité sur la voie de la Famille,
l'ardeur du Gardien de Najaf fera escorte à ta route.