Ghasel 297

زبان خامه ندارد سر بیان فراق
وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق

دریغ مدت عمرم که بر امید وصال
به سر رسید و نیامد به سر زمان فراق

سری که بر سر گردون به فخر می‌سودم
به راستان که نهادم، بر آستان فراق

چگونه باز کنم بال در هوای وصال
که ریخت مرغ دلم پر در آشیان فراق

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی
فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق

بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود
ز موج شوق تو در بحر بی‌کران فراق

اگر به دست من افتد فراق را بکشم
که روز هجر سیه باد و خان و مان فراق

رفیق خیل خیالیم و همنشین شکیب
قرین آتش هجران و هم قران فراق

چگونه دعوی وصلت کنم به جان؟ که شده‌ست
تنم وکیل قضا و دلم ضمان فراق

ز سوز شوق دلم شد کباب دور از یار
مدام خون جگر می‌خورم ز خوان فراق

فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق
ببست گردن صبرم به ریسمان فراق

به پای شوق گر این ره به سر شدی حافظ
به دست هجر ندادی کسی عنان فراق

Die Zunge der Feder hat keinen Sinn dafür, die Trennung auszusprechen;
sonst legte ich dir die Geschichte der Trennung dar.

Schade um die Spanne meines Lebens, die in der Hoffnung auf Vereinigung
zu Ende ging, während die Zeit der Trennung nicht zu Ende ging.

Den Kopf, den ich in Stolz am Scheitel des Himmels rieb,
bei allen Gerechten, habe ich auf die Schwelle der Trennung gelegt.

Wie soll ich in der Luft der Vereinigung die Flügel öffnen,
da der Vogel meines Herzens im Nest der Trennung die Federn verlor?

Welche Abhilfe gibt es jetzt, da im Meer des Kummers das Boot meiner Geduld
unter dem Segel der Trennung in einen Strudel geriet?

Es fehlt nicht viel, dass das Schiff des Lebens untergeht
durch die Woge der Sehnsucht nach dir im uferlosen Meer der Trennung.

Fällt mir die Trennung in die Hand, so töte ich sie;
schwarz seien der Tag des Abschieds und Haus und Hof der Trennung!

Wir sind Gefährten der Schar der Einbildungen und sitzen bei der Geduld,
Genossen des Feuers des Abschieds und der Trennung eng verbunden.

Wie soll ich mit meinem Leben Anspruch auf die Vereinigung erheben, da
mein Leib zum Bevollmächtigten des Schicksals und mein Herz zum Bürgen der Trennung wurde?

Vom Brand der Sehnsucht wurde mein Herz fern vom Freund zum Braten;
beständig esse ich das Blut der Leber vom Tisch der Trennung.

Als der Himmel meinen Kopf im Reifen der Liebe gefangen sah,
band er den Hals meiner Geduld mit dem Strick der Trennung.

Ließe sich dieser Weg mit dem Fuß der Sehnsucht zu Ende gehen, Hafis,
so hätte niemand dem Abschied die Zügel der Trennung in die Hand gegeben.