Ghazal 297

زبان خامه ندارد سر بیان فراق
وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق

دریغ مدت عمرم که بر امید وصال
به سر رسید و نیامد به سر زمان فراق

سری که بر سر گردون به فخر می‌سودم
به راستان که نهادم، بر آستان فراق

چگونه باز کنم بال در هوای وصال
که ریخت مرغ دلم پر در آشیان فراق

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی
فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق

بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود
ز موج شوق تو در بحر بی‌کران فراق

اگر به دست من افتد فراق را بکشم
که روز هجر سیه باد و خان و مان فراق

رفیق خیل خیالیم و همنشین شکیب
قرین آتش هجران و هم قران فراق

چگونه دعوی وصلت کنم به جان؟ که شده‌ست
تنم وکیل قضا و دلم ضمان فراق

ز سوز شوق دلم شد کباب دور از یار
مدام خون جگر می‌خورم ز خوان فراق

فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق
ببست گردن صبرم به ریسمان فراق

به پای شوق گر این ره به سر شدی حافظ
به دست هجر ندادی کسی عنان فراق

La langue du calame n'a pas le cœur de dire la séparation ;
sinon je t'exposerais toute l'histoire de la séparation.

Hélas, le temps de ma vie, qui dans l'espoir de l'union
est arrivé à son terme, sans que finisse le temps de la séparation.

La tête que par fierté je frottais au sommet du ciel,
par tous les justes, je l'ai posée sur le seuil de la séparation.

Comment déploierais-je l'aile dans l'air de l'union,
quand l'oiseau de mon cœur a perdu ses plumes au nid de la séparation ?

Quel remède à présent, quand dans la mer du chagrin la barque de ma patience
est tombée dans un tourbillon sous la voile de la séparation ?

Il s'en faut de peu que le navire de ma vie ne sombre
sous la vague du désir de toi, dans la mer sans rivage de la séparation.

Si la séparation me tombe entre les mains, je la tuerai ;
noirs soient le jour de l'éloignement et la maison de la séparation !

Nous sommes compagnons de la troupe des chimères et assis avec la patience,
voisins du feu de l'éloignement et liés à la séparation.

Comment prétendre à l'union au prix de ma vie, puisque
mon corps est devenu mandataire du destin et mon cœur garant de la séparation ?

De la brûlure du désir mon cœur est rôti, loin de l'ami ;
je mange sans cesse le sang de mon foie à la table de la séparation.

Quand le ciel a vu ma tête captive du cercle de l'amour,
il a lié le cou de ma patience avec la corde de la séparation.

Si ce chemin s'achevait au pas du désir, Hafez,
nul n'aurait remis les rênes de la séparation à la main de l'éloignement.