Ghasel 298

مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق
گرت مدام میسر شود، زهی توفیق

جهان و کار جهان جمله هیچ بر هیچ است
هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق

دریغ و درد که تا این زمان ندانستم
که کیمیای سعادت، رفیق بود، رفیق

به مأمنی رو و فرصت شمر غنیمت وقت
که در کمینگه عمرند قاطعان طریق

بیا که توبه ز لعل نگار و خندهٔ جام
حکایتی‌ست که عقلش نمی‌کند تصدیق

اگر چه موی میانت به چون منی نرسد
خوش است خاطرم از فکر این خیال دقیق

حلاوتی که تو را در چه زنخدان است
به کنه آن نرسد صد‌ هزار فکر عمیق

اگر به رنگ عقیقی شد اشک من، چه عجب؟
که مهر خاتم لعل تو هست همچو عقیق

به خنده گفت که «حافظ! غلام طبع توام»
ببین که تا به چه حدم همی کند تحمیق

Ein sicherer Ort, unvermischter Wein und ein gütiger Freund:
Wenn dir das stets erreichbar ist, welches Glück!

Die Welt und das Treiben der Welt sind ganz und gar nichts auf nichts;
tausendmal habe ich diesen Punkt geprüft.

Weh und Schmerz, dass ich bis zu dieser Stunde nicht wusste,
dass das Elixier des Glücks der Freund war, der Freund.

Geh an einen sicheren Ort und halte die Gelegenheit der Stunde für einen Gewinn,
denn die Wegelagerer lauern dem Leben auf.

Komm, denn der Reue über den Rubin der Geliebten und das Lachen des Bechers
stimmt der Verstand nicht zu.

Reicht deine haarfeine Taille auch nicht an einen wie mich,
so ist mein Sinn doch froh über den Gedanken an diese feine Vorstellung.

Die Süße, die im Grübchen deines Kinns liegt,
bis zu ihrem Grund reichen hunderttausend tiefe Gedanken nicht.

Wenn meine Tränen karneolfarben wurden, was Wunder?
Denn das Siegel deines Rubinrings ist wie Karneol.

Lachend sprach er: «Hafis, ich bin der Knecht deiner Begabung.»
Sieh, wie weit er es treibt, mich zum Narren zu halten.