Ghazal 298

مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق
گرت مدام میسر شود، زهی توفیق

جهان و کار جهان جمله هیچ بر هیچ است
هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق

دریغ و درد که تا این زمان ندانستم
که کیمیای سعادت، رفیق بود، رفیق

به مأمنی رو و فرصت شمر غنیمت وقت
که در کمینگه عمرند قاطعان طریق

بیا که توبه ز لعل نگار و خندهٔ جام
حکایتی‌ست که عقلش نمی‌کند تصدیق

اگر چه موی میانت به چون منی نرسد
خوش است خاطرم از فکر این خیال دقیق

حلاوتی که تو را در چه زنخدان است
به کنه آن نرسد صد‌ هزار فکر عمیق

اگر به رنگ عقیقی شد اشک من، چه عجب؟
که مهر خاتم لعل تو هست همچو عقیق

به خنده گفت که «حافظ! غلام طبع توام»
ببین که تا به چه حدم همی کند تحمیق

Un lieu sûr, un vin sans mélange et un ami bienveillant :
si cela t'est toujours accessible, quel bonheur !

Le monde et l'affaire du monde, tout cela n'est que rien sur rien ;
mille fois j'ai vérifié ce point.

Hélas et douleur, que jusqu'à ce jour je n'aie pas su
que l'élixir du bonheur était l'ami, l'ami.

Va en lieu sûr et tiens l'occasion du moment pour une aubaine,
car les coupeurs de route guettent la vie en embuscade.

Viens, car se repentir du rubis de l'aimée et du rire de la coupe
est un conte que la raison ne confirme pas.

Bien que ta taille fine comme un cheveu ne soit pas pour un homme comme moi,
mon esprit se plaît à penser à cette subtile chimère.

La douceur qu'il y a dans la fossette de ton menton,
cent mille pensées profondes n'en atteignent pas le fond.

Si mes larmes ont pris la couleur de la cornaline, quoi d'étonnant ?
Car le sceau de ton chaton de rubis est pareil à la cornaline.

En riant il dit : « Hafez, je suis l'esclave de ton talent. »
Vois jusqu'où il va pour se jouer de moi.