Ghazal 299

اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک
از آن گناه که نفعی رسد به غیر، چه باک؟

برو به هر چه تو داری بخور، دریغ مخور
که بی‌دریغ زند روزگار تیغ هلاک

به خاک پای تو ای سرو نازپرور من
که روز واقعه پا وا مگیرم از سر خاک

چه دوزخی، چه بهشتی، چه آدمی، چه پری
به مذهب همه کفر طریقت است امساک

مهندس فلکی، راه دیر شش جهتی
چنان ببست که ره نیست زیر دیر مغاک

فریب دختر رز طرفه می‌زند ره عقل
مباد تا به قیامت خراب طارم تاک

به راه میکده، حافظ! خوش از جهان رفتی
دعای اهل دلت باد، مونس دل پاک

Si tu bois du vin, répands-en une gorgée sur la terre ;
que craindre d'un péché dont un autre tire profit ?

Va, jouis de tout ce que tu as, et n'aie pas de regret,
car le temps frappe sans regret du sabre de la destruction.

Par la poussière de tes pieds, ô mon cyprès élevé dans la douceur,
au jour de ma mort ne retire pas ton pied de ma poussière.

Qu'on soit de l'enfer ou du paradis, homme ou fée,
dans la croyance de tous, la retenue est impiété sur la Voie.

L'architecte du ciel a si bien fermé le chemin de ce temple à six côtés
qu'il n'y a pas d'issue sous cette fosse de couvent.

La ruse de la fille de la vigne coupe étonnamment la route à la raison ;
que jamais, jusqu'à la Résurrection, la treille de la vigne ne tombe en ruine.

Par le chemin de la taverne, Hafez, tu as quitté le monde avec bonheur ;
que la prière des gens de cœur soit la compagne de ton cœur pur.