Ghasel 29

ما را ز خیال تو چه پروای شراب است؟
خم گو سر خود گیر، که خمخانه خراب است

گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست
هر شربت عذبم که دهی، عین عذاب است

افسوس که شد دلبر و در دیدهٔ گریان
تحریر خیال خط او نقش بر آب است

بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود
زین سیل دمادم که در این منزل خواب است

معشوق عیان می‌گذرد بر تو، ولیکن
اغیار همی‌بیند از آن بسته نقاب است

گل بر رخ رنگین تو تا لطف عرق دید
در آتش شوق از غم دل، غرق گلاب است

سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم
دست از سر آبی که جهان جمله سراب است

در کنج دماغم مطلب جای نصیحت
ک‌این گوشه پر از زمزمهٔ چنگ و رباب است

حافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز
بس طور عجب لازم ایام شباب است

Was kümmert uns bei dem Gedanken an dich der Wein?
Sag dem Krug, er sorge für sich selbst, denn der Weinkeller liegt in Trümmern.

Wäre es Wein des Paradieses, gießt ihn aus, denn ohne den Freund
ist jeder süße Trank, den du mir gibst, die Qual selbst.

Ach, die Herzensdiebin ist fort, und in meinem weinenden Auge
ist die Zeichnung vom Bild ihres Flaums ein Bild auf Wasser.

Wach auf, o Auge, denn man kann nicht sicher sein
vor dieser unaufhörlichen Flut in dieser Herberge des Schlafs.

Die Geliebte geht offen an dir vorüber, doch
sie sieht Fremde, darum hat sie den Schleier vorgezogen.

Seit die Rose die Anmut des Schweißes auf deiner farbigen Wange sah,
ist sie im Feuer der Sehnsucht, vor Herzenskummer, in Rosenwasser ertrunken.

Grün sind Hang und Flur; komm, lassen wir nicht ab
vom Rand des Wassers, denn die ganze Welt ist Trugbild.

Such im Winkel meines Hirns keinen Platz für Ermahnung,
denn dieser Winkel ist voll vom Summen der Harfe und der Rebab.

Was macht es, wenn Hafis ein Liebender, ein Rend und Schönheitsschauer ist?
Manch seltsame Art gehört zu den Tagen der Jugend.