Ghazal 29

ما را ز خیال تو چه پروای شراب است؟
خم گو سر خود گیر، که خمخانه خراب است

گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست
هر شربت عذبم که دهی، عین عذاب است

افسوس که شد دلبر و در دیدهٔ گریان
تحریر خیال خط او نقش بر آب است

بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود
زین سیل دمادم که در این منزل خواب است

معشوق عیان می‌گذرد بر تو، ولیکن
اغیار همی‌بیند از آن بسته نقاب است

گل بر رخ رنگین تو تا لطف عرق دید
در آتش شوق از غم دل، غرق گلاب است

سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم
دست از سر آبی که جهان جمله سراب است

در کنج دماغم مطلب جای نصیحت
ک‌این گوشه پر از زمزمهٔ چنگ و رباب است

حافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز
بس طور عجب لازم ایام شباب است

With the thought of you, what care have we for wine?
Tell the jar to look to itself, for the wine cellar is in ruins.

Though it be the wine of paradise, pour it away, for without the friend
every sweet drink you give me is torment itself.

Alas, the heart-stealer has gone, and in my weeping eye
the tracing of the image of her down is a picture on water.

Wake up, O eye, for one cannot be safe
from this unceasing flood in this lodging of sleep.

The beloved passes before you in plain sight, but
she sees strangers there, and so she has drawn her veil.

Since the rose saw the grace of sweat on your coloured cheek,
in the fire of longing, from grief of heart, it is drowned in rosewater.

Hill and plain are green; come, let us not let go
of the water's edge, for the whole world is a mirage.

Do not look for a place for advice in the corner of my brain,
for this corner is full of the murmur of harp and rebab.

What of it if Hafez is a lover, a rend, a gazer on beauty?
Many strange ways belong to the days of youth.