Ghasel 300

هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک
گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

مرا امید وصال تو زنده می‌دارد
و گر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک

نفس‌نفس اگر از باد نشنوم بویش
زمان‌زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک

رود به خواب، دو چشم از خیال تو؟ هیهات
بود صبور، دل اندر فراق تو؟ حاشاک

اگر تو زخم زنی، به که دیگری مرهم
و گر تو زهر دهی، به که دیگری تریاک

بضرب سیفک قتلی حیاتنا ابدا
لأن روحی قد طاب ان یکون فداک

عنان مپیچ که گر می‌زنی به شمشیرم
سپر کنم سر و دستت ندارم از فتراک

تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند؟
به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک

به چشم خلق، عزیز جهان شود حافظ
که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک

Wenn tausend Feinde es auf mein Verderben absehen,
so fürchte ich die Feinde nicht, solange du mein Freund bist.

Die Hoffnung auf die Vereinigung mit dir hält mich am Leben;
sonst droht mir jeden Augenblick aus der Trennung von dir der Untergang.

Wenn ich nicht mit jedem Atemzug seinen Duft im Wind spüre,
zerreiße ich mir jeden Augenblick vor Kummer den Kragen wie die Rose.

Schlafen meine beiden Augen ein, bei dem Gedanken an dich? Niemals!
Ist mein Herz geduldig in der Trennung von dir? Gott bewahre!

Schlägst du eine Wunde, so ist es besser als die Salbe eines anderen;
und gibst du Gift, so ist es besser als das Gegengift eines anderen.

Durch den Schlag deines Schwertes getötet zu werden ist uns ewiges Leben,
denn meine Seele ist froh, dein Lösegeld zu sein.

Wende die Zügel nicht ab, denn wenn du mich mit dem Schwert schlägst,
mache ich meinen Kopf zum Schild, und meine Hand lässt deinen Sattelriemen nicht los.

Wie sollte jeder Blick dich sehen, wie du bist?
Jeder erkennt nach dem Maß seines eigenen Wissens.

In den Augen der Leute wird Hafis der Liebling der Welt,
wenn er an deiner Tür das Gesicht der Armut in den Staub legt.