Ghazal 300

هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک
گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

مرا امید وصال تو زنده می‌دارد
و گر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک

نفس‌نفس اگر از باد نشنوم بویش
زمان‌زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک

رود به خواب، دو چشم از خیال تو؟ هیهات
بود صبور، دل اندر فراق تو؟ حاشاک

اگر تو زخم زنی، به که دیگری مرهم
و گر تو زهر دهی، به که دیگری تریاک

بضرب سیفک قتلی حیاتنا ابدا
لأن روحی قد طاب ان یکون فداک

عنان مپیچ که گر می‌زنی به شمشیرم
سپر کنم سر و دستت ندارم از فتراک

تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند؟
به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک

به چشم خلق، عزیز جهان شود حافظ
که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک

If a thousand enemies are set on destroying me,
as long as you are my friend I have no fear of enemies.

It is the hope of union with you that keeps me alive;
otherwise, every moment, from separation from you I fear destruction.

If I do not catch his scent on the wind with every breath,
at every moment I tear my collar in grief, like the rose.

Do my two eyes go to sleep, with the thought of you? Never!
Is my heart patient in separation from you? God forbid!

If you strike a wound, it is better than another's salve;
and if you give poison, it is better than another's antidote.

To be slain by the stroke of your sword is life for us for ever,
for my spirit is glad to be your ransom.

Do not turn your reins aside, for if you strike me with the sword
I will make my head a shield, and my hand will not let go your saddle-strap.

How should every gaze see you as you truly are?
Each one perceives according to the measure of his own knowledge.

In the eyes of the people Hafez will become the cherished of the world
when at your door he lays the face of poverty in the dust.