Ghasel 301

ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک
حق نگه دار که من می‌روم، الله معک

تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس
ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

در خلوص منت ار هست شکی، تجربه کن
کس عیار زر خالص نشناسد چو محک

گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم
وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک

بگشا پستهٔ خندان و شکرریزی کن
خلق را از دهن خویش مینداز به شک

چرخ برهم زنم ار غیر مرادم گردد
من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

چون بر حافظ خویشش نگذاری باری
ای رقیب از بر او یک دو قدم دورترک

O du, an dessen Lippe mein wundes Herz das Recht des Salzes hat,
wahre dieses Recht, denn ich gehe: Gott sei mit dir.

Du bist jenes reine Juwel, dessen rühmende Erwähnung in der heiligen Welt
der ganze Ertrag des Lobpreises der Engel ist.

Hast du Zweifel an meiner Aufrichtigkeit, so stell sie auf die Probe;
niemand kennt den Gehalt des reinen Goldes wie der Prüfstein.

Du hattest gesagt: «Ich werde trunken und gebe dir zwei Küsse.»
Das Versprechen ist längst überfällig, und wir sahen weder zwei noch einen.

Öffne die lachende Pistazie und streue Zucker;
lass die Leute nicht im Zweifel über deinen Mund.

Ich stürze das Rad um, wenn es sich gegen meinen Wunsch dreht;
ich bin nicht der, der vom Rad des Himmels Erniedrigung erträgt.

Da du ihn schon nicht zu seinem eigenen Hafis lässt, so geh wenigstens,
o Rivale, ein, zwei Schritte weiter von seiner Seite.