Ghazal 304

دارای جهان نصرت دین خسرو کامل
یحیی بن مظفر ملک عالم عادل

ای درگه اسلام پناه تو گشاده
بر روی زمین روزنهٔ جان و در دل

تعظیم تو بر جان و خرد واجب و لازم
انعام تو بر کون و مکان فایض و شامل

روز ازل از کلک تو یک قطره سیاهی
بر روی مه افتاد که شد حل مسائل

خورشید چو آن خال سیه دید، به دل گفت
ای کاج که من بودمی آن هندوی مقبل

شاها فلک از بزم تو در رقص و سماع است
دست طرب از دامن این زمزمه مگسل

می نوش و جهان بخش که از زلف کمندت
شد گردن بدخواه گرفتار سلاسل

دور فلکی یکسره بر منهج عدل است
خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل

حافظ قلم شاه جهان مقسم رزق است
از بهر معیشت مکن اندیشهٔ باطل

Maître du monde, Secours de la foi, souverain accompli,
Yahya fils de Mozaffar, roi savant et juste :

Ô toi dont la cour, refuge de l'islam, a ouvert
sur la face de la terre une lucarne pour l'âme et une porte pour le cœur,

T'honorer est un devoir et une obligation pour l'âme et la raison ;
tes largesses débordent et embrassent tout ce qui existe.

Au jour de la prééternité, une goutte d'encre de ton calame
est tombée sur le visage de la lune, et devint la solution des problèmes.

Quand le soleil vit ce grain noir, il se dit en son cœur :
« Que n'ai-je été ce noir fortuné ! »

Ô roi, le ciel danse et tournoie à ton banquet ;
ne laisse pas la main de la joie lâcher le pan de cette mélodie.

Bois du vin et distribue le monde, car par le lasso de ta chevelure
le cou du malveillant s'est trouvé pris dans les chaînes.

Le tour du ciel suit tout entier la voie de la justice ;
sois heureux, car l'oppresseur ne trouvera pas le chemin de l'étape.

Hafez, le calame du roi du monde répartit la subsistance ;
ne te fais pas de vaines pensées pour ton gagne-pain.