Ghazal 305

به وقت گل شدم از توبهٔ شراب خجل
که کس مباد ز کردار ناصواب خجل

صلاح ما همه دام ره است و من زین بحث
نی‌ام ز شاهد و ساقی به هیچ باب خجل

بود که یار نرنجد ز ما به خلق کریم
که از سؤال ملولیم و از جواب خجل

ز خون که رفت شب دوش از سراچهٔ چشم
شدیم در نظر رهروان خواب خجل

رواست نرگس مست ار فکند سر در پیش
که شد ز شیوهٔ آن چشم پر عتاب خجل

تویی که خوب‌تری ز آفتاب و شکر خدا
که نیستم ز تو در روی آفتاب خجل

حجاب ظلمت از آن بست آب خضر که گشت
ز شعر حافظ و آن طبع همچو آب خجل

À la saison de la rose, j'ai eu honte de m'être repenti du vin ;
que nul n'ait honte d'une conduite qui n'était pas juste.

Notre vertu n'est tout entière qu'un piège du chemin, et là-dessus
je n'ai nullement honte devant la belle et l'échanson.

Peut-être l'ami, par son naturel généreux, ne sera-t-il pas blessé par nous,
car nous sommes las de demander et honteux de la réponse.

À cause du sang qui a coulé hier soir de la petite maison de l'œil,
nous avons eu honte au regard des voyageurs du sommeil.

Il convient que le narcisse ivre baisse la tête,
car il a eu honte devant les manières de cet œil plein de reproche.

C'est toi qui es plus beau que le soleil, et grâce à Dieu
je n'ai pas honte de toi devant la face du soleil.

L'eau de Khizr s'est voilée de ténèbres parce qu'elle a eu honte
des vers de Hafez et de ce naturel pareil à l'eau.