Ghazal 306

اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول
رسد، به دولت وصل تو، کار من به اصول

قرار برده ز من آن دو نرگس رعنا
فراغ برده ز من آن دو جادو‌ی مکحول

چو بر در تو من بینوا‌ی بی زر و زور
به هیچ باب ندارم ره خروج و دخول

کجا روم چه کنم چاره از کجا جویم‌؟
که گشته‌ام ز غم و جور روزگار ملول

من شکستهٔ بدحال زندگی یابم
در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقتول

خراب‌تر ز دل من غم تو جای نیافت
که ساخت در دل تنگم قرار‌گاه نزول

دل از جواهر مهر‌ت چو صیقلی دارد
بود ز زنگ حوادث هر آینه مصقول

چه جرم کرده‌ام؟ ای جان و دل، به حضرت تو
که طاعت من بیدل نمی‌شود مقبول

به درد عشق بساز و خموش کن حافظ
رموز عشق مکن فاش پیش اهل عقول

S'il m'est donné de parvenir à ta rue,
par la fortune de ton union mon affaire sera remise en ordre.

Ces deux gracieux narcisses m'ont ravi le repos ;
ces deux sorciers fardés de khôl m'ont ravi la paix.

Puisqu'à ta porte, moi, démuni, sans or et sans force,
je n'ai d'aucune manière accès pour sortir ni pour entrer,

Où irai-je, que ferai-je, où chercherai-je un remède ?
Car je suis las du chagrin et de la tyrannie du temps.

Moi, brisé et en triste état, je trouverai la vie
à l'instant où je serai tué par le sabre de ton chagrin.

Ton chagrin n'a pas trouvé de lieu plus ruiné que mon cœur,
aussi a-t-il fait de mon cœur étroit son lieu de halte.

Puisque le cœur trouve dans les joyaux de ton amour de quoi se polir,
il sera assurément lustré de la rouille des événements.

Quelle faute ai-je commise, ô mon âme et mon cœur, devant toi,
pour que la dévotion de l'homme sans cœur que je suis ne soit pas agréée ?

Accommode-toi de la douleur d'amour et tais-toi, Hafez ;
ne divulgue pas les secrets de l'amour devant les gens de raison.