Ghazal 306

اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول
رسد، به دولت وصل تو، کار من به اصول

قرار برده ز من آن دو نرگس رعنا
فراغ برده ز من آن دو جادو‌ی مکحول

چو بر در تو من بینوا‌ی بی زر و زور
به هیچ باب ندارم ره خروج و دخول

کجا روم چه کنم چاره از کجا جویم‌؟
که گشته‌ام ز غم و جور روزگار ملول

من شکستهٔ بدحال زندگی یابم
در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقتول

خراب‌تر ز دل من غم تو جای نیافت
که ساخت در دل تنگم قرار‌گاه نزول

دل از جواهر مهر‌ت چو صیقلی دارد
بود ز زنگ حوادث هر آینه مصقول

چه جرم کرده‌ام؟ ای جان و دل، به حضرت تو
که طاعت من بیدل نمی‌شود مقبول

به درد عشق بساز و خموش کن حافظ
رموز عشق مکن فاش پیش اهل عقول

Se mi sarà dato modo di arrivare alla tua via,
per la fortuna dell'unione con te la mia faccenda andrà in ordine.

Quei due leggiadri narcisi mi hanno tolto la quiete;
quei due stregoni tinti di kohl mi hanno tolto la pace.

Poiché alla tua porta io, privo di tutto, senza oro e senza forza,
non ho in alcun modo via d'uscita né d'ingresso,

Dove andrò, che farò, dove cercherò rimedio?
Ché sono stanco del dolore e della tirannia del tempo.

Io, spezzato e in cattivo stato, troverò la vita
nel momento in cui sarò ucciso dalla spada del dolore per te.

Il dolore per te non trovò luogo più in rovina del mio cuore,
e così fece del mio cuore angusto il suo luogo di sosta.

Poiché il cuore ha un lucidatore nei gioielli del tuo amore,
sarà certamente lustrato dalla ruggine degli eventi.

Che colpa ho commesso, o anima e cuore, al tuo cospetto,
perché la devozione di me, senza cuore, non sia accolta?

Adattati al dolore d'amore e taci, Hafez;
non svelare i segreti dell'amore davanti alla gente di ragione.