Ghazal 307: Every fine point that I spoke in describing that figure

هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
هر کو شنید گفتا «لله در قائل»

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول
آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل

حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید
«از شافعی نپرسند امثال این مسائل»

گفتم که «کی ببخشی بر جان ناتوانم؟»
گفت «آن زمان که نبود جان در میانه حائل»

دل داده‌ام به یاری، شوخی‌، کشی، نگاری
مرضیة السجایا محمودة الخصائل

در عین گوشه‌گیری بودم چو چشم مستت
و اکنون شدم به مستان چون ابروی تو مایل

از آب دیده صد ره طوفان نوح دیدم
وز لوح سینه نقشت هرگز نگشت زایل

ای دوست دست حافظ تعویذ چشم زخم است
یا رب ببینم آن را در گردنت حمایل

Every fine point that I spoke in describing that figure,
whoever heard it said: "God bless the one who said it!"

To acquire love and the way of the rend seemed easy at first;
in the end my soul was burnt in the gaining of these virtues.

Hallaj on the gallows sings this truth sweetly:
"Such questions as these are not to be put to the jurist."

I said: "When will you take pity on my feeble soul?"
He said: "At the time when the soul no longer stands between."

I have given my heart to a friend, playful, graceful, a beauty,
pleasing in every trait and praised for every quality.

I was living wholly withdrawn, like your drunken eye,
and now I lean towards the drunken, like your eyebrow.

A hundred times I have seen Noah's flood from the water of my eyes,
and your image has never been washed from the tablet of my breast.

O friend, the hand of Hafez is a charm against the evil eye;
O Lord, may I see it hung about your neck.