Ghazal 307

هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
هر کو شنید گفتا «لله در قائل»

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول
آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل

حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید
«از شافعی نپرسند امثال این مسائل»

گفتم که «کی ببخشی بر جان ناتوانم؟»
گفت «آن زمان که نبود جان در میانه حائل»

دل داده‌ام به یاری، شوخی‌، کشی، نگاری
مرضیة السجایا محمودة الخصائل

در عین گوشه‌گیری بودم چو چشم مستت
و اکنون شدم به مستان چون ابروی تو مایل

از آب دیده صد ره طوفان نوح دیدم
وز لوح سینه نقشت هرگز نگشت زایل

ای دوست دست حافظ تعویذ چشم زخم است
یا رب ببینم آن را در گردنت حمایل

Chaque trait que j'ai dit pour décrire cette figure,
quiconque l'a entendu a dit : « Dieu bénisse celui qui l'a dit ! »

Acquérir l'amour et le libertinage parut d'abord aisé ;
à la fin mon âme a brûlé à gagner ces vertus.

Hallaj, sur le gibet, chante joliment cette vérité :
« On ne pose pas au juriste des questions de cette sorte. »

J'ai dit : « Quand auras-tu pitié de mon âme sans force ? »
Il dit : « Au moment où l'âme ne fera plus obstacle entre nous. »

J'ai donné mon cœur à une amie espiègle, gracieuse, une beauté,
au naturel agréable et aux qualités louées.

Je vivais tout à fait retiré, comme ton œil ivre,
et maintenant je penche vers les ivres, comme ton sourcil.

Cent fois j'ai vu le déluge de Noé par l'eau de mes yeux,
et ton image ne s'est jamais effacée de la tablette de ma poitrine.

Ô ami, la main de Hafez est une amulette contre le mauvais œil ;
Seigneur, puissé-je la voir passée à ton cou.