Ghazal 309

عشقبازی و جوانی و شراب لعل‌فام
مجلس انس و حریف همدم و شرب مدام

ساقی شکردهان و مطرب شیرین‌سخن
همنشینی نیک‌کردار و ندیمی نیک‌نام

شاهدی از لطف و پاکی رشک آب زندگی
دلبری در حسن و خوبی غیرت ماه تمام

بزم‌گاهی دل‌نشان، چون قصر فردوس برین
گلشنی پیرامنش چون روضهٔ دارالسلام

صف‌نشینان نیک‌خواه و پیشکاران باادب
دوست‌داران صاحب‌اسرار و حریفان دوست‌کام

بادهٔ گلرنگ تلخ تیز خوش‌خوار سبک
نقلش از لعل نگار و نقلش از یاقوت خام

غمزهٔ ساقی به یغمای خرد آهخته تیغ
زلف جانان از برای صید دل گسترده‌دام

نکته‌دانی بذله‌گو چون حافظ شیرین‌‌سخن
بخشش‌آموزی جهان‌افروز چون حاجی قوام

هر که این عشرت نخواهد خوش‌دلی بر وی تباه
وان که این مجلس نجوید زندگی بر وی حرام

Le jeu de l'amour, la jeunesse et le vin couleur de rubis ;
une assemblée d'intimes, un compagnon d'un même souffle et le boire sans fin.

Un échanson à la bouche de sucre et un ménestrel au doux parler ;
un compagnon aux belles actions et un convive de bon renom.

Une beauté qui, par la grâce et la pureté, rend jalouse l'eau de la vie ;
un ravisseur de cœurs dont la beauté rend jalouse la pleine lune.

Un lieu de festin qui plaît au cœur, comme le palais du paradis suprême ;
une roseraie tout autour, comme le jardin de la Demeure de la Paix.

Des convives assis en rang, bienveillants, et des serviteurs courtois ;
des amis gardiens des secrets et des compagnons souhaitant le bien de leurs amis.

Un vin couleur de rose, amer, vif, agréable à boire et léger ;
ses douceurs prises au rubis de l'aimée, et ses propos sur le rubis brut.

L'œillade de l'échanson, sabre tiré pour piller la raison ;
la chevelure de l'aimée, piège tendu pour chasser le cœur.

Un fin connaisseur à la parole plaisante, comme Hafez au doux parler ;
un maître de générosité qui illumine le monde, comme Haji Qavam.

Quiconque ne veut pas de ce plaisir, que la joie lui soit gâchée ;
et quiconque ne cherche pas cette assemblée, que la vie lui soit interdite.