Ghasel 30

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافه‌ای و در آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت
این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم
با نعره‌های قلقلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع
بر اهل وجد و حال، در های‌وهو ببست

حافظ! هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
احرام طوف کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست

Deine Locke band tausend Herzen mit einem einzigen Haar;
sie versperrte tausend Heilkundigen den Weg von allen Seiten.

Damit die Liebenden für den Duft ihres Hauchs ihr Leben geben,
öffnete sie einen Moschusbeutel und schloss dem Verlangen die Tür.

Ich wurde närrisch, weil meine Schöne wie der Neumond
die Braue zeigte, sich zur Schau stellte und das Gesicht verbarg.

Der Schenke goss Wein in mehreren Farben in den Becher;
sieh diese Bilder, wie schön er sie im Kürbis festhielt.

O Herr, welchen Blick warf die Flasche, dass das Blut des Kruges
mit seinen gluckernden Schreien in ihrer Kehle stockte?

Welche Weise schuf der Spielmann, dass er mitten in der Musik
den Verzückten die Tür des Lärmens schloss?

Hafis, wer die Liebe nicht übte und Vereinigung wollte,
legte das Pilgergewand zur Kaaba des Herzens ohne Waschung an.