Ghazal 30

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافه‌ای و در آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت
این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم
با نعره‌های قلقلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع
بر اهل وجد و حال، در های‌وهو ببست

حافظ! هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
احرام طوف کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست

Your tress bound a thousand hearts with a single hair;
it closed the road on a thousand healers from every side.

So that lovers would give their lives for the scent of its breeze,
it opened a musk pod and shut the door on desire.

I went mad because my beloved, like the new moon,
showed her eyebrow, displayed herself and hid her face.

The cupbearer poured wine of several colours into the cup;
see these pictures, how well he fixed them in the gourd.

Lord, what glance did the flask give, that the blood of the jar
caught in its throat with its gurgling cries?

What mode did the minstrel play, that within the music
he shut the door of clamour on the people of ecstasy?

Hafez, whoever did not practise love and yet wanted union
put on the pilgrim's robe for the Kaaba of the heart without ablution.