Gazal 30

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافه‌ای و در آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت
این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم
با نعره‌های قلقلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع
بر اهل وجد و حال، در های‌وهو ببست

حافظ! هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
احرام طوف کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست

Tu cabellera ató mil corazones con un solo cabello;
cerró por los cuatro costados el camino a mil sanadores.

Para que los amantes den la vida por el aroma de su brisa,
abrió una bolsa de almizcle y cerró la puerta al deseo.

Enloquecí porque mi amada, como la luna nueva,
mostró la ceja, se dejó ver y ocultó el rostro.

El copero vertió en la copa vino de varios colores;
mira estas figuras, qué bien las fijó en la calabaza.

Señor, ¿qué guiño hizo la redoma, que la sangre de la tinaja
se le atascó en la garganta con sus gritos de gorgoteo?

¿Qué tono compuso el músico, que dentro de la música
cerró la puerta del alboroto a la gente del éxtasis?

Hafez, quien no practicó el amor y quiso la unión
vistió el hábito de peregrino a la Kaaba del corazón sin ablución.