Ghazal 30

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافه‌ای و در آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت
این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم
با نعره‌های قلقلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع
بر اهل وجد و حال، در های‌وهو ببست

حافظ! هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
احرام طوف کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست

Ta chevelure a lié mille cœurs d'un seul cheveu ;
elle a fermé de tous côtés la route à mille guérisseurs.

Pour que les amants donnent leur vie au parfum de sa brise,
elle a ouvert une poche de musc et fermé la porte au désir.

Je suis devenu fou parce que ma belle, comme la lune nouvelle,
montra son sourcil, se fit voir et cacha son visage.

L'échanson a versé dans la coupe un vin de plusieurs couleurs ;
vois ces images, comme il les a bien fixées dans la gourde.

Seigneur, quelle œillade fit le flacon, pour que le sang de la jarre
se soit pris dans sa gorge avec ses cris de glouglou ?

Quel mode joua le ménestrel, pour qu'au cœur de la musique
il ait fermé la porte du tumulte aux gens de l'extase ?

Hafez, quiconque n'a pas pratiqué l'amour et voulut l'union
a pris l'habit de pèlerin vers la Kaaba du cœur sans ablution.