Ghazal 310

مرحبا طایر فرخ پی فرخنده پیام
خیر مقدم چه خبر؟ دوست کجا؟ راه کدام؟

یا رب این قافله را لطف ازل بدرقه باد
که از او خصم به دام آمد و معشوقه به کام

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست
هر چه آغاز ندارد نپذیرد انجام

گل ز حد برد تنعم نفسی رخ بنما
سرو می‌نازد و خوش نیست خدا را بخرام

زلف دلدار چو زنار همی‌فرماید
برو ای شیخ که شد بر تن ما خرقه حرام

مرغ روحم که همی‌زد ز سر سدره صفیر
عاقبت دانهٔ خال تو فکندش در دام

چشم بیمار مرا خواب نه در خور باشد
من له یقتل داء دنف کیف ینام؟

تو ترحم نکنی بر من مخلص گفتم
ذاک دعوای و ها انت و تلک الایام

حافظ ار میل به ابروی تو دارد شاید
جای در گوشهٔ محراب کنند اهل کلام

Benvenuto, uccello dal passo benedetto e dal messaggio fortunato!
Sii il benvenuto: che notizie? Dov'è l'amico? Qual è la strada?

Signore, la grazia eterna sia la scorta di questa carovana,
per cui il nemico è caduto in trappola e l'amata secondo il nostro desiderio.

La storia mia e della mia amata non ha fine;
ciò che non ha inizio non ammette termine.

La rosa ha spinto troppo oltre le sue delizie: mostra il volto un istante.
Il cipresso si pavoneggia e non sta bene: per amor di Dio, incedi.

Poiché la chioma dell'amata comanda la cintura dell'infedele,
vattene, o sceicco, ché il saio è diventato illecito sul nostro corpo.

L'uccello del mio spirito, che fischiava dalla cima dell'albero celeste,
alla fine il chicco del tuo neo l'ha gettato nella trappola.

Il sonno non si addice al mio occhio malato;
come può dormire chi ha un male che consuma e uccide?

Non hai pietà di me, tuo amico sincero; dissi:
«Questa è la mia lagnanza, ed eccoti qui, e questi sono i giorni.»

Se Hafez inclina verso il tuo sopracciglio, è giusto;
gli uomini di dottrina prendono posto nell'angolo della nicchia di preghiera.