Ghasel 314

دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
لیکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم

عشق من با خط مشکین تو امروزی نیست
دیرگاه است کز این جام هلالی مستم

از ثبات خودم این نکته خوش آمد که به جور
در سر کوی تو از پای طلب ننشستم

عافیت چشم مدار از من میخانه‌نشین
که دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم

در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است
تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رستم

بعد از اینم چه غم از تیر کج انداز حسود
چون به محبوب کمان ابروی خود پیوستم

بوسه بر درج عقیق تو حلال است مرا
که به افسوس و جفا مهر وفا نشکستم

صنمی لشکریم غارت دل کرد و برفت
آه اگر عاطفت شاه نگیرد دستم

رتبت دانش حافظ به فلک بر شده بود
کرد غم‌خواری شمشاد بلندت پستم

Gestern Nacht raubte mich die Mattigkeit deines Auges dahin,
doch durch die Anmut deiner Lippe formte ich mir wieder das Bild des Lebens.

Meine Liebe zu deinem moschusdunklen Flaum ist nicht von heute;
lange schon bin ich von diesem sichelförmigen Becher trunken.

An meiner eigenen Standhaftigkeit gefiel mir dies: dass ich trotz Unrecht
am Ende deiner Gasse nie vom Suchen abließ.

Erwarte kein ruhiges Leben von mir, der in der Schenke sitzt,
denn ich berufe mich auf den Dienst an den Rends, solange ich bin.

Auf dem Weg der Liebe gibt es jenseits des Vergehens hundert Gefahren;
sag also nicht: «Wenn mein Leben zu Ende ist, bin ich befreit.»

Was kümmert mich danach der schief geschossene Pfeil des Neiders,
da ich mich mit meiner eigenen bogenbrauigen Geliebten verbunden habe?

Ein Kuss auf das Kästchen deines Karneols ist mir erlaubt,
denn ich habe das Siegel der Treue nicht durch Spott und Härte gebrochen.

Ein Abgott von einem Soldaten plünderte mein Herz und ging;
weh, wenn die Güte des Königs mich nicht bei der Hand nimmt!

Der Rang von Hafis' Wissen war bis zum Himmel gestiegen;
der Kummer um deinen hohen Buchsbaumwuchs hat mich erniedrigt.