Ghazal 314

دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
لیکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم

عشق من با خط مشکین تو امروزی نیست
دیرگاه است کز این جام هلالی مستم

از ثبات خودم این نکته خوش آمد که به جور
در سر کوی تو از پای طلب ننشستم

عافیت چشم مدار از من میخانه‌نشین
که دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم

در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است
تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رستم

بعد از اینم چه غم از تیر کج انداز حسود
چون به محبوب کمان ابروی خود پیوستم

بوسه بر درج عقیق تو حلال است مرا
که به افسوس و جفا مهر وفا نشکستم

صنمی لشکریم غارت دل کرد و برفت
آه اگر عاطفت شاه نگیرد دستم

رتبت دانش حافظ به فلک بر شده بود
کرد غم‌خواری شمشاد بلندت پستم

Ieri notte il languore del tuo occhio mi portò via,
ma per la grazia del tuo labbro riformavo l'immagine della vita.

Il mio amore per la tua peluria di muschio non è cosa di oggi;
da molto tempo sono ebbro di questa coppa a mezzaluna.

Della mia stessa costanza mi è piaciuto questo: che, pur offeso,
al capo della tua via non ho mai smesso di cercare.

Non aspettarti quiete da me, che siedo nella taverna,
ché mi vanto di servire i rend da quando esisto.

Sulla via dell'amore, al di là dell'annientamento, ci sono cento pericoli;
non dire dunque: «Quando la mia vita sarà finita, sarò libero.»

Dopo questo, che m'importa della freccia storta dell'invidioso,
ora che mi sono unito al mio amato dal sopracciglio ad arco?

Un bacio sullo scrigno della tua corniola mi è lecito,
ché non ho rotto il sigillo della fedeltà con scherno né crudeltà.

Un idolo soldato ha saccheggiato il mio cuore e se n'è andato;
ahimè, se la benevolenza del re non mi prende per mano!

Il rango del sapere di Hafez era salito fino al cielo;
il cruccio per il tuo alto bosso mi ha abbassato.