Ghasel 316

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم
طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم
قد برافراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهرهٔ شهر مشو تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
تا به خاک در آصف نرسد فریادم

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی
من از آن روز که در بند توام آزادم

Gib deine Locke nicht dem Wind preis, sonst gibst du mich dem Wind preis;
leg kein Fundament aus Stolz, sonst reißt du mein Fundament heraus.

Trink nicht mit jedermann Wein, sonst trinke ich das Blut meiner Leber;
wende dich nicht ab, sonst erhebt sich mein Schrei bis zum Himmel.

Leg deine Locke nicht in Ringe, sonst legst du mich in Fesseln;
dreh dein Haar nicht, sonst gibst du mich dem Wind preis.

Werde nicht der Freund von Fremden, sonst nimmst du mich mir selbst;
sorge dich nicht um andere, sonst machst du mich unfroh.

Lass dein Gesicht erglühen, dann befreist du mich vom Rosenblatt;
richte deinen Wuchs auf, dann machst du mich frei von der Zypresse.

Sei nicht die Kerze jeder Runde, sonst verbrennst du uns;
gedenke nicht jedes Volkes, sonst gehst du mir aus dem Sinn.

Werde nicht zum Stadtgespräch, sonst gehe ich ins Gebirge;
zeig nicht die Leidenschaft Schirins, sonst machst du mich zum Farhad.

Erbarme dich meiner, des Armen, und komm auf meinen Ruf,
damit mein Schrei nicht den Staub an der Tür des Wesirs erreicht.

Gott bewahre, dass Hafis das Gesicht von deiner Tyrannei abwendet;
seit dem Tag, da ich in deinen Fesseln bin, bin ich frei.