Gazal 316

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم
طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم
قد برافراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهرهٔ شهر مشو تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
تا به خاک در آصف نرسد فریادم

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی
من از آن روز که در بند توام آزادم

No entregues tu rizo al viento, o me entregarás a mí al viento;
no pongas cimiento de desdén, o arrancarás mi cimiento.

No bebas vino con todo el mundo, o beberé la sangre de mi hígado;
no te apartes, o mi clamor alzará la cabeza hasta el cielo.

No hagas anillos de tu rizo, o me pondrás en cadenas;
no retuerzas tu bucle, o me entregarás al viento.

No seas amigo de extraños, o me arrancarás de mí mismo;
no te apenes por otros, o me dejarás sin alegría.

Enciende tu rostro, y me librarás del pétalo de rosa;
yergue tu talle, y me harás libre del ciprés.

No seas la vela de cada reunión, o si no nos quemarás;
no te acuerdes de cada gente, o te irás de mi memoria.

No seas la comidilla de la ciudad, o me echaré al monte;
no muestres la pasión de Shirin, o harás de mí un Farhad.

Ten piedad de mí, pobre, y acude a mi clamor,
para que mi clamor no llegue al polvo de la puerta del visir.

No quiera Dios que Hafez vuelva el rostro de tu tiranía;
desde el día en que estoy en tus lazos soy libre.

Estás hondamente apegado, y cada atención que esa persona presta a otros te duele. Dile lo que quieres: que guarde su cariño para ti y no te rompa el corazón con la indiferencia. Pero sabe que, con todo este dolor, este lazo es tu libertad y no le darás la espalda. Si se te agravia, también está abierto el camino de reclamar.