Gazal 318

مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم
تو را می‌بینم و میلم زیادت می‌شود هر دم

به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری
به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم؟

نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی
گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن، به جز در خاک و آن دم هم
که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم می‌دهی تا کی؟
دمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستم
رخت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت
نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش می‌باش با حافظ، برو گو خصم جان می‌ده
چو گرمی از تو می‌بینم، چه باک از خصم دم سردم

Me ves, y a cada instante aumentas mi dolor;
te veo, y a cada instante crece mi inclinación.

No preguntas por mi estado; no sé qué tienes en la cabeza.
No te esfuerzas por curarme; ¿acaso no conoces mi dolor?

No es manera esta: dejarme en el polvo y huir;
pasa y vuelve a preguntar por mí, para que me haga polvo de tu camino.

No soltaré tu falda sino en la tumba, y aun entonces,
cuando pases sobre mi tumba, mi polvo se agarrará a tu falda.

Se me hundió el aliento de la pena de tu amor; ¿hasta cuándo me entretendrás?
Me has traído la ruina, y no dices: «Fui yo.»

Una noche, en la oscuridad, buscaba recobrar mi corazón de tu rizo;
veía tu rostro y bebía otra vez de una copa en media luna.

De pronto te estreché contra mi pecho y tu cabello se enredó;
puse mi labio en tu labio y ofrecí alma y corazón.

Sé tú amable con Hafez, y dile al enemigo que vaya y entregue el alma;
cuando veo calor de tu parte, ¿qué me importa el aliento frío del enemigo?