Ghazal 319

سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم
تا به فتوی خرد حرص به زندان کردم

من به سرمنزل عنقا نه به خود بردم راه
قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم

سایه‌ای بر دل ریشم فکن ای گنج روان
که من این خانه به سودای تو ویران کردم

توبه کردم که نبوسم لب ساقی و کنون
می‌گزم لب که چرا گوش به نادان کردم

در خلاف‌آمد عادت بطلب کام! که من
کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم

نقش مستوری و مستی نه به دست من و توست
آن چه سلطان ازل گفت بکن، آن کردم

دارم از لطف ازل جنت فردوس طمع
گرچه دربانی میخانه فراوان کردم

این که پیرانه‌سرم صحبت یوسف بنواخت
اجر صبریست که در کلبهٔ احزان کردم

صبح‌خیزی و سلامت طلبی چون حافظ
هر چه کردم همه از دولت قرآن کردم

گر به دیوان غزل صدرنشینم چه عجب؟
سال‌ها بندگی صاحب دیوان کردم

Per anni ho seguito la dottrina dei rend,
finché, per sentenza della ragione, ho messo in prigione l'avidità.

Non ho trovato da solo la via alla dimora dell'Anqa;
ho percorso quella tappa con l'uccello di Salomone.

Getta un'ombra sul mio cuore ferito, o tesoro in cammino,
ché ho mandato in rovina questa casa per passione di te.

Mi ero pentito, giurando di non baciare il labbro del coppiere, e ora
mi mordo il labbro: perché ho dato ascolto all'ignorante?

Cerca il tuo desiderio in ciò che va contro l'usanza, ché io
ho acquistato raccoglimento da quella chioma sparsa.

La parte della sobrietà o dell'ebbrezza non è in mano mia né tua;
ciò che il Sultano della preeternità disse di fare, quello ho fatto.

Dalla grazia eterna spero il giardino del paradiso,
benché io abbia fatto a lungo il portiere della taverna.

Che nella vecchiaia la compagnia di Giuseppe mi sia stata dolce
è la ricompensa della pazienza che ebbi nella capanna dei dolori.

Alzarsi all'alba e cercare la salvezza, come Hafez:
tutto ciò che ho fatto, l'ho fatto per la fortuna del Corano.

Se siedo al posto d'onore nel divan del ghazal, che meraviglia?
Per anni ho servito il signore del divan.