Ghazal 31

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
یا رب این تأثیر دولت در کدامین کوکب است؟

تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد
هر دلی از حلقه‌ای در ذکر یارب یارب است

کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف
صد هزارش گردن جان زیر طوق غبغب است

شهسوار من که مه آیینه دار روی اوست
تاج خورشید بلندش خاک نعل مرکب است

عکس خوی بر عارضش بین کآفتاب گرم رو
در هوای آن عرق تا هست هر روزش تب است

من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می
زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است

اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین
با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است

آن که ناوک بر دل من زیر چشمی می‌زند
قوت جان حافظش در خندهٔ زیر لب است

آب حیوانش ز منقار بلاغت می‌چکد
زاغ کلک من بنامیزد چه عالی مشرب است

Cette Nuit du Destin dont parlent les gens de retraite, c'est ce soir ;
Seigneur, en quelle étoile est cet effet de la fortune ?

Pour que la main des indignes atteigne rarement ta chevelure,
chaque cœur, dans son anneau, répète : Seigneur, Seigneur.

Je suis la victime du puits de ton menton, car de tous côtés
cent mille cous d'âmes sont sous le collier de ton double menton.

Mon cavalier royal, dont la lune tient le miroir,
la couronne du haut soleil est poussière sous le fer de sa monture.

Vois le reflet de la sueur sur sa joue : le soleil à la course ardente,
par désir de cette sueur, a la fièvre chaque jour tant qu'il dure.

Je ne renoncerai pas au rubis de l'ami ni à la coupe de vin ;
dévots, excusez-moi, car telle est ma doctrine.

À l'heure où l'on sangle la selle sur le dos du vent,
comment irais-je avec Salomon, moi dont la monture est une fourmi ?

Celui qui décoche une flèche à mon cœur du coin de l'œil,
la nourriture de l'âme de Hafez est dans son sourire retenu.

L'eau de la vie goutte de son bec d'éloquence ;
le corbeau de ma plume, Dieu le garde, quelle noble source est la sienne !