Ghazal 320

دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم
نقشی به یاد خط تو بر آب می‌زدم

ابروی یار در نظر و خرقه سوخته
جامی به یاد گوشهٔ محراب می‌زدم

هر مرغ فکر کز سر شاخ سخن بجست
بازش ز طرهٔ تو به مضراب می‌زدم

روی نگار در نظرم جلوه می‌نمود
وز دور بوسه بر رخ مهتاب می‌زدم

چشمم به روی ساقی و گوشم به قول چنگ
فالی به چشم و گوش در این باب می‌زدم

نقش خیال روی تو تا وقت صبحدم
بر کارگاه دیدهٔ بی‌خواب می‌زدم

ساقی به صوت این غزلم کاسه می‌گرفت
می‌گفتم این سرود و می ناب می‌زدم

خوش بود وقت حافظ و فال مراد و کام
بر نام عمر و دولت احباب می‌زدم

Hier soir, par un torrent de larmes, je barrais la route au sommeil ;
en souvenir de ton duvet je traçais une image sur l'eau.

Le sourcil de l'ami devant les yeux et le froc brûlé,
je buvais une coupe au souvenir du coin de la niche de prière.

Chaque oiseau de pensée qui s'envolait de la branche de la parole,
je le frappais de nouveau du plectre de ta boucle.

Le visage de l'aimée se montrait à ma vue,
et de loin j'envoyais des baisers au visage de la lune.

L'œil sur le visage de l'échanson et l'oreille à la voix de la harpe,
par l'œil et l'oreille je tirais un présage sur cette affaire.

L'image de ton visage, jusqu'à l'heure de l'aube,
je la peignais sur le métier de mon œil sans sommeil.

Au son de ce ghazal, l'échanson prenait la coupe ;
je disais ce chant et je buvais le vin pur.

L'heure de Hafez était heureuse, et un fal de désir et de réussite,
je le tirais au nom de la vie et de la fortune des amis.