Ghasel 321

هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم
هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم

شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا
بر منتهای همت خود کامران شدم

ای گلبن جوان! بر دولت بخور که من
در سایهٔ تو بلبل باغ جهان شدم

اول ز تحت و فوق وجودم خبر نبود
در مکتب غم تو، چنین نکته‌دان شدم

قسمت حوالتم به خرابات می‌کند
هر چند کاینچنین شدم و آنچنان شدم

آن روز بر دلم در معنی گشوده شد
کز ساکنان درگه پیر مغان شدم

در شاه‌راه دولت سرمد به تخت بخت
با جام می به کام دل دوستان شدم

از آن زمان که فتنهٔ چشمت به من رسید
ایمن ز شر فتنهٔ آخرزمان شدم

من پیر سال و ماه نیم، یار بی‌وفاست
بر من چو عمر می‌گذرد پیر از آن شدم

دوشم نوید داد عنایت که حافظا
بازآ که من به عفو گناهت ضمان شدم

Bin ich auch alt, müden Herzens und kraftlos geworden,
sooft ich deines Gesichts gedachte, wurde ich jung.

Gott sei Dank, dass ich in allem, was ich von Gott erbat,
bis an die Grenze meines Strebens Erfolg hatte.

O junger Rosenstrauch, genieße die Frucht deines Glücks, denn in deinem Schatten
wurde ich zur Nachtigall im Garten der Welt.

Zuerst wusste ich nichts vom Unten und Oben des Daseins;
in der Schule des Kummers um dich wurde ich so feinsinnig.

Mein Los verweist mich immer wieder an die Schenke,
wie sehr ich auch dies und jenes geworden bin.

An jenem Tag öffnete sich meinem Herzen die Tür des Sinns,
da ich zu den Bewohnern am Hof des Meisters der Magier wurde.

Auf der Heerstraße des ewigen Glücks, zum Thron des Geschicks,
ging ich mit dem Becher Wein nach dem Herzenswunsch der Freunde.

Seit der Aufruhr deines Auges mich erreichte,
bin ich sicher vor dem Übel des Aufruhrs der Endzeit.

Ich bin nicht alt an Jahren und Monaten: Der Freund ist treulos;
er geht an mir vorüber wie das Leben, davon bin ich alt geworden.

Gestern Nacht verhieß mir die Gnade: «O Hafis,
kehr zurück, denn ich habe für die Vergebung deiner Sünde gebürgt.»