Ghazal 321

هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم
هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم

شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا
بر منتهای همت خود کامران شدم

ای گلبن جوان! بر دولت بخور که من
در سایهٔ تو بلبل باغ جهان شدم

اول ز تحت و فوق وجودم خبر نبود
در مکتب غم تو، چنین نکته‌دان شدم

قسمت حوالتم به خرابات می‌کند
هر چند کاینچنین شدم و آنچنان شدم

آن روز بر دلم در معنی گشوده شد
کز ساکنان درگه پیر مغان شدم

در شاه‌راه دولت سرمد به تخت بخت
با جام می به کام دل دوستان شدم

از آن زمان که فتنهٔ چشمت به من رسید
ایمن ز شر فتنهٔ آخرزمان شدم

من پیر سال و ماه نیم، یار بی‌وفاست
بر من چو عمر می‌گذرد پیر از آن شدم

دوشم نوید داد عنایت که حافظا
بازآ که من به عفو گناهت ضمان شدم

Bien que je sois devenu vieux, le cœur las et sans force,
chaque fois que je me suis souvenu de ton visage, j'ai rajeuni.

Grâce à Dieu, tout ce que j'ai demandé à Dieu,
je l'ai obtenu jusqu'au bout de mon aspiration.

Ô jeune rosier, jouis du fruit de ta fortune, car à ton ombre
je suis devenu le rossignol du jardin du monde.

Au début je ne savais rien du bas et du haut de l'existence ;
à l'école de ton chagrin, je suis devenu si fin connaisseur.

Mon lot me renvoie sans cesse à la taverne,
quoi que je sois devenu, ceci ou cela.

Ce jour-là la porte du sens s'est ouverte à mon cœur,
où je suis devenu l'un des habitants de la cour du vieux mage.

Sur la grand-route de la fortune éternelle, vers le trône de la chance,
la coupe de vin en main, je suis allé selon le vœu du cœur des amis.

Depuis que le trouble de ton œil m'a atteint,
je suis à l'abri du mal des troubles de la fin des temps.

Je ne suis pas vieux d'années et de mois : c'est l'ami qui est infidèle ;
il passe près de moi comme la vie, voilà ce qui m'a vieilli.

Hier soir la grâce m'a donné la bonne nouvelle : « Ô Hafez,
reviens, car je me suis portée garante du pardon de ton péché. »