Gazal 322

خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم
به صورت تو نگاری ندیدم و نشنیدم

اگرچه در طلبت هم عنان باد شمالم
به گرد سرو خرامان قامتت نرسیدم

امید در شب زلفت به روز عمر نبستم
طمع به دور دهانت ز کام دل ببریدم

به شوق چشمهٔ نوشت چه قطره‌ها که فشاندم
ز لعل باده‌فروشت چه عشوه‌ها که خریدم

ز غمزه بر دل ریشم چه تیرها که گشادی
ز غصه بر سر کویت چه بارها که کشیدم

ز کوی یار بیار ای نسیم صبح غباری
که بوی خون دل ریش از آن تراب شنیدم

گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه
که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم

چو غنچه بر سرم از کوی او گذشت نسیمی
که پرده بر دل خونین به بوی او بدریدم

به خاک پای تو سوگند و نور دیدهٔ حافظ
که بی رخ تو، فروغ از چراغ دیده ندیدم

Tracé la imagen de tu figura en el taller de mis ojos;
una hermosa a tu semejanza ni la he visto ni he oído de ella.

Aunque en tu busca voy rienda con rienda con el viento del norte,
no alcancé ni el polvo del ciprés cimbreante de tu talle.

No até esperanza, en la noche de tu rizo, al día de mi vida;
corté del deseo de mi corazón todo anhelo del cerco de tu boca.

Por el anhelo de tu fuente dulce, ¡cuántas gotas derramé!
De tu rubí vinatero, ¡cuántos halagos compré!

Con tu mirada, ¡cuántas flechas lanzaste a mi corazón herido!
De pena, en el extremo de tu calle, ¡cuántas cargas llevé!

Trae un poco de polvo de la calle del amigo, brisa de la mañana,
que en esa tierra percibí el olor de la sangre de un corazón herido.

Fue culpa de tus ojos negros y de tu cuello hechicero
que, como gacela salvaje, me espantara de los hombres.

Una brisa de su calle pasó sobre mi cabeza, como sobre el capullo,
y a su aroma rasgué el velo de mi corazón sangrante.

Juro por el polvo de tus pies y por la luz de los ojos de Hafez
que sin tu rostro no vi resplandor en la lámpara de mis ojos.