Gazal 324

گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
همچنان چشم گشاد از کرمش می‌دارم

به طرب حمل مکن سرخی رویم که چو جام
خون دل عکس برون می‌دهد از رخسارم

پردهٔ مطربم از دست برون خواهد برد
آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم

پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب
تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم

منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن
از نی کلک، همه قند و شکر می‌بارم

دیدهٔ بخت به افسانهٔ او شد در خواب
کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم؟

چون تو را در گذر ای یار نمی‌یارم دید
با که گویم که بگوید سخنی با یارم؟

دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا
بجز از خاک درش با که بود بازارم؟

Aunque de su rizo cayó un nudo en mi asunto,
sigo esperando la apertura de su generosidad.

No atribuyas a la alegría lo rojo de mi rostro, que como la copa
la sangre de mi corazón se trasluce por mi mejilla.

El aire del músico me sacará de mí;
¡ay, si no tengo entrada tras este velo!

Toda la noche he hecho guardia en el santuario del corazón,
para no dejar pasar a este velo sino el pensamiento de él.

Soy aquel poeta hechicero que con el conjuro de la palabra
hace llover de la caña de la pluma puro azúcar y dulce.

El ojo de mi fortuna se durmió con su cuento;
¿dónde hay una brisa de gracia que me despierte?

Puesto que no puedo verte en tu camino, amigo,
¿a quién diré que diga una palabra a mi amigo?

Anoche decía: «Hafez es todo apariencia e hipocresía.»
¿Con quién tengo yo trato sino con el polvo de su puerta?