Ghazal 326: In the hidden house of pleasure I have a lovely idol

در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
کز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم

عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلند
وین همه منصب از آن حور  پری‌وش دارم

گر تو زین دست، مرا بی سر و سامان داری
من به آه سحرت زلف، مشوش دارم

گر چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست
من رخ زرد، به خونابه منقش دارم

گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زد
نقل شعر شکرین و می بی‌غش دارم

ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من
جنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم

حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

In the hidden house of pleasure I have a lovely idol,
because of whose tress and cheek I have no rest, like a horseshoe in the fire.

I am a lover, a rend and a drinker of wine, and I say so aloud;
and all these offices I hold from that fairy-like houri.

If you go on keeping me in this way without order or home,
I will keep your tress in disorder with my sighs at dawn.

If the dark down of the friend shows its face like this,
I shall keep my yellow cheek painted with tears of blood.

If you will take one step into the dwelling of the rends,
I have sweetmeats of sugared verse and wine without blemish.

Bring the arrow of your glance and the rope of your tress, for I
have battles to fight with my wounded, long-suffering heart.

O Hafez, since the grief and the joy of the world are passing,
it is better that I should keep my mind glad.