Gazal 326

در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
کز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم

عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلند
وین همه منصب از آن حور  پری‌وش دارم

گر تو زین دست، مرا بی سر و سامان داری
من به آه سحرت زلف، مشوش دارم

گر چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست
من رخ زرد، به خونابه منقش دارم

گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زد
نقل شعر شکرین و می بی‌غش دارم

ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من
جنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم

حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

En la casa secreta del placer tengo un ídolo encantador,
por cuyo rizo y mejilla ando sin sosiego, como herradura en el fuego.

Soy amante, rend y bebedor de vino, y lo digo en voz alta;
y todos estos cargos los tengo de aquella hurí semejante a un hada.

Si de este modo me tienes sin orden ni casa,
yo tendré tu rizo revuelto con mi suspiro del alba.

Si el oscuro vello del amigo se muestra de tal modo,
tendré mi rostro amarillo pintado con lágrimas de sangre.

Si quieres dar un paso en la morada de los rends,
tengo dulces de verso azucarado y vino sin mezcla.

Trae la flecha de la mirada y la soga del rizo, que yo
tengo batallas con mi corazón herido y sufrido.

Oh Hafez, puesto que la pena y la alegría del mundo son pasajeras,
más vale que tenga contento mi ánimo.