Ghasel 32

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست

مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند
زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست

ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود
نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بست

مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد
ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن
که عهد با سر زلف گره‌گشای تو بست

تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال
خطا نگر که دل امید در وفای تو بست

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو، که پای تو بست؟

Als Gott die Form deiner herzöffnenden Braue schuf,
band er die Lösung meiner Sache an deine Koketterien.

Die Zeit setzte mich und die Zypresse der Wiese in den Staub des Weges,
als sie das feine Leinen deines narzissenfarbenen Gewandes band.

Hundert Knoten löste er aus unserer Sache und dem Herzen der Knospe,
der Rosenhauch, als er sein Herz an das Verlangen nach dir hängte.

Der Lauf des Himmelsrades machte mich mit deiner Fessel zufrieden,
doch was nützt es, da er das Fadenende an deine Zustimmung band?

Knüpfe nicht wie der Moschusbeutel einen Knoten in mein armes Herz,
denn es schloss den Bund mit der knotenlösenden Spitze deiner Locke.

Du warst selbst eine andere Vereinigung, o Hauch der Vereinigung;
sieh den Irrtum, dass das Herz seine Hoffnung an deine Treue band.

Ich sprach: Wegen deiner Härte werde ich die Stadt verlassen.
Lachend sprach sie: Geh, Hafis; wer hat dir die Füße gebunden?