Gazal 331

به تیغم گر کشد، دستش نگیرم
وگر تیرم زند منت پذیرم

کمان ابرویت را گو بزن تیر
که پیش دست و بازویت بمیرم

غم گیتی گر از پایم درآرد
بجز ساغر که باشد دستگیرم؟

برآی ای آفتاب صبح امید
که در دست شب هجران اسیرم

به فریادم رس ای پیر خرابات
به یک جرعه جوانم کن که پیرم

به گیسوی تو خوردم دوش سوگند
که من از پای تو سر بر نگیرم

بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظ
که گر آتش شوم در وی نگیرم

Si me mata con la espada, no le detendré la mano;
y si me hiere con una flecha, lo tendré por favor.

Dile al arco de tu ceja que dispare la flecha,
para que yo muera ante tu mano y tu brazo.

Si la pena del mundo me derriba,
¿quién sino la copa me tomará de la mano?

Sal, sol de la mañana de la esperanza,
que estoy cautivo en manos de la noche de la separación.

Acude en mi auxilio, anciano de la taberna;
con un trago hazme joven, que soy viejo.

Anoche juré por tus cabellos
que no levantaré la cabeza de tus pies.

Quema este manto de piedad, Hafez,
que aunque me vuelva fuego no prenderé en él.