Ghazal 332

مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
که پیش چشم بیمارت بمیرم

نصاب حسن در حد کمال است
زکاتم ده که مسکین و فقیرم

چو طفلان تا کی ای زاهد، فریبی
به سیب بوستان و شهد و شیرم

چنان پر شد فضای سینه از دوست
که فکر خویش گم شد از ضمیرم

قدح پر کن که من در دولت عشق
جوانبخت جهانم گرچه پیرم

قراری بسته‌ام با می فروشان
که روز غم به جز ساغر نگیرم

مبادا جز حساب مطرب و می
اگر نقشی کشد کلک دبیرم

در این غوغا که کس کس را نپرسد
من از پیر مغان منت پذیرم

خوشا آن دم کز استغنای مستی
فراغت باشد از شاه و وزیرم

من آن مرغم که هر شام و سحرگاه
ز بام عرش می‌آید صفیرم

چو حافظ گنج او در سینه دارم
اگرچه مدعی بیند حقیرم

Non colpire il mio cuore con la freccia del tuo sguardo,
ché morirei davanti al tuo occhio languido.

La misura della tua bellezza è al limite della perfezione;
dammi l'elemosina dovuta, ché sono bisognoso e povero.

Fino a quando, o asceta, mi ingannerai come un bambino
con la mela del giardino, il miele e il latte?

Lo spazio del mio petto si è riempito a tal punto dell'amico
che il pensiero di me stesso si è perso dalla mia mente.

Riempi la coppa, ché nella fortuna dell'amore
sono il giovane fortunato del mondo, benché sia vecchio.

Ho stretto un accordo con i vinai:
nel giorno del dolore non prenderò altro che la coppa.

Non ci sia altro che il conto del menestrello e del vino
se la penna del mio scrivano traccia una figura.

In questo tumulto in cui nessuno chiede di nessuno,
io sono in debito con il vecchio mago.

Felice il momento in cui, per l'indipendenza dell'ebbrezza,
sono libero dal re e dal visir.

Sono quell'uccello il cui fischio giunge
dal tetto del Trono ogni sera e ogni alba.

Come Hafez, ho il suo tesoro nel petto,
benché il presuntuoso mi veda come poca cosa.