Ghasel 334

گر دست رسد در سر زلفین تو بازم
چون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم

زلف تو مرا عمر دراز است ولی نیست
در دست، سر مویی از آن عمر درازم

پروانهٔ راحت بده ای شمع که امشب
از آتش دل پیش تو چون شمع گدازم

آن دم که به یک خنده دهم جان چو صراحی
مستان تو خواهم که گزارند نمازم

چون نیست نماز من آلوده نمازی
در میکده زان کم نشود سوز و گدازم

در مسجد و میخانه خیالت اگر آید
محراب و کمانچه ز دو ابروی تو سازم

گر خلوت ما را شبی از رخ بفروزی
چون صبح بر آفاق جهان سر بفرازم

محمود بود عاقبت کار در این راه
گر سر برود در سر سودای ایازم

حافظ غم دل با که بگویم؟ که در این دور
جز جام نشاید که بود محرم رازم

Wenn meine Hand wieder an deine beiden Locken gelangt,
wie viele Köpfe setze ich wie den Ball auf deinen Poloschläger!

Deine Locke ist mir langes Leben, doch habe ich
von jenem langen Leben keine Haarspitze in der Hand.

Gib einen Freibrief der Ruhe, o Kerze, denn heute Nacht
schmelze ich vor dem Feuer meines Herzens vor dir wie eine Kerze.

In dem Augenblick, da ich wie die Flasche mit einem Lachen das Leben hingebe,
sollen die von dir Trunkenen mein Totengebet sprechen.

Da mein Gebet nicht das eines Befleckten ist,
wird mein Brennen und Schmelzen in der Schenke darum nicht geringer.

Kommt mir dein Bild in Moschee und Schenke,
so mache ich aus deinen beiden Brauen Gebetsnische und Fiedel.

Wenn du eines Nachts unsere Einsamkeit mit deinem Gesicht erhellst,
erhebe ich wie der Morgen mein Haupt über die Horizonte der Welt.

Das Ende der Sache auf diesem Weg wird preiswürdig sein,
wenn mein Kopf in der Leidenschaft für meinen Ayaz dahingeht.

Hafis, wem soll ich den Kummer des Herzens sagen? Denn in dieser Zeit
ziemt es nur dem Becher, Vertrauter meines Geheimnisses zu sein.