Ghazal 334

گر دست رسد در سر زلفین تو بازم
چون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم

زلف تو مرا عمر دراز است ولی نیست
در دست، سر مویی از آن عمر درازم

پروانهٔ راحت بده ای شمع که امشب
از آتش دل پیش تو چون شمع گدازم

آن دم که به یک خنده دهم جان چو صراحی
مستان تو خواهم که گزارند نمازم

چون نیست نماز من آلوده نمازی
در میکده زان کم نشود سوز و گدازم

در مسجد و میخانه خیالت اگر آید
محراب و کمانچه ز دو ابروی تو سازم

گر خلوت ما را شبی از رخ بفروزی
چون صبح بر آفاق جهان سر بفرازم

محمود بود عاقبت کار در این راه
گر سر برود در سر سودای ایازم

حافظ غم دل با که بگویم؟ که در این دور
جز جام نشاید که بود محرم رازم

If my hand should reach your two tresses once again,
how many heads, like the ball, I would stake on your polo stick!

Your tress is long life to me, and yet there is not
a single hair's tip of that long life in my hand.

Grant me a warrant of ease, O candle, for tonight
from the fire of my heart I am melting before you like a candle.

At the moment when, like the flagon, I give up my life with one laugh,
I want those who are drunk with you to say my funeral prayer.

Since my prayer is not the prayer of one who is stained,
my burning and melting in the tavern are none the less for that.

If your image comes to me in mosque and in tavern,
I will make a prayer niche and a fiddle of your two eyebrows.

If one night you light up our solitude with your face,
like the morning I will raise my head over the horizons of the world.

The end of the affair on this road will be worthy of praise
if my head is lost in passion for my Ayaz.

Hafez, to whom shall I tell the grief of my heart? For in these times
nothing but the cup is fit to be the confidant of my secret.