Ghazal 334

گر دست رسد در سر زلفین تو بازم
چون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم

زلف تو مرا عمر دراز است ولی نیست
در دست، سر مویی از آن عمر درازم

پروانهٔ راحت بده ای شمع که امشب
از آتش دل پیش تو چون شمع گدازم

آن دم که به یک خنده دهم جان چو صراحی
مستان تو خواهم که گزارند نمازم

چون نیست نماز من آلوده نمازی
در میکده زان کم نشود سوز و گدازم

در مسجد و میخانه خیالت اگر آید
محراب و کمانچه ز دو ابروی تو سازم

گر خلوت ما را شبی از رخ بفروزی
چون صبح بر آفاق جهان سر بفرازم

محمود بود عاقبت کار در این راه
گر سر برود در سر سودای ایازم

حافظ غم دل با که بگویم؟ که در این دور
جز جام نشاید که بود محرم رازم

Se la mia mano raggiungerà di nuovo le tue due ciocche,
quante teste, come la palla, mi giocherò alla tua mazza!

La tua chioma è per me lunga vita, ma non ho
in mano la punta di un capello di quella lunga vita.

Dammi licenza di riposo, o candela, ché stanotte
per il fuoco del mio cuore mi sciolgo davanti a te come la candela.

Nel momento in cui, come il fiasco, renderò l'anima con una risata,
voglio che i tuoi ebbri recitino la mia preghiera dei morti.

Poiché la mia preghiera non è quella di un contaminato,
il mio ardere e sciogliermi nella taverna non diminuisce per questo.

Se la tua immagine mi viene nella moschea e nella taverna,
farò dei tuoi due sopraccigli nicchia di preghiera e viola.

Se una notte illuminerai il nostro ritiro col tuo volto,
come il mattino alzerò il capo sugli orizzonti del mondo.

L'esito della faccenda, su questa strada, sarà degno di lode
se il mio capo se ne andrà nella passione per il mio Ayaz.

Hafez, a chi dirò il dolore del cuore? Ché in questo tempo
solo la coppa è degna di essere confidente del mio segreto.