Ghasel 335

در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
حاصل خرقه و سجاده، روان دربازم

حلقهٔ توبه گر امروز چو زهاد زنم
خازن میکده فردا نکند در، بازم

ور چو پروانه دهد دست، فراغ بالی
جز بدان عارض شمعی نبود پروازم

صحبت حور نخواهم که بود عین قصور
با خیال تو اگر با دگری پردازم

سر سودای تو در سینه بماندی پنهان
چشم تر دامن اگر فاش نکردی رازم

مرغ سان از قفس خاک هوایی گشتم
به هوایی که مگر صید کند شهبازم

همچو چنگ ار به کناری ندهی کام دلم
از لب خویش چو نی یک نفسی بنوازم

ماجرای دل خون گشته نگویم با کس
زان که جز تیغ غمت نیست کسی دمسازم

گر به هر موی، سری بر تن حافظ باشد
همچو زلفت همه را در قدمت اندازم

Wenn mich mein Weg wieder in die Schenke der Magier führt,
verspiele ich sogleich den Ertrag von Kutte und Gebetsteppich.

Klopfe ich heute wie die Asketen mit dem Ring der Reue an,
so öffnet mir morgen der Verwalter der Schenke die Tür nicht.

Und wird mir wie dem Falter freier Flug gewährt,
so geht mein Flug nur zu jener kerzengleichen Wange.

Ich will die Gesellschaft der Huris nicht, denn es wäre das ärgste Versäumnis,
wenn ich mich bei deinem Bild mit einer anderen abgäbe.

Das Geheimnis meiner Leidenschaft für dich wäre in der Brust verborgen geblieben,
hätte mein tränennasses Auge mein Geheimnis nicht verraten.

Wie ein Vogel bin ich aus dem Käfig der Erde aufgeflogen,
in der Hoffnung, dass der Königsfalke mich erjagt.

Erfüllst du mir den Herzenswunsch nicht im Arm wie bei der Harfe,
so spiele einen Atemzug lang mit deiner Lippe auf mir wie auf der Flöte.

Die Geschichte meines zu Blut gewordenen Herzens sage ich niemandem,
denn außer dem Schwert des Kummers um dich habe ich keinen Vertrauten.

Hätte Hafis für jedes Haar einen Kopf am Leib,
so würfe ich sie alle wie deine Locke dir zu Füßen.